![]() |
![]() |
![]() |
|---|---|---|
| Treasure Island | Circus Circus | Stratosphere |
![]() |
![]() |
![]() |
| General Store op de strip | Sahara | McCarran Airport |
![]() |
||
| Einde van de reis | ||
We gingen ontbijten in een luxe restaurant naast het hotel, nadat we weer eens een wasje in de machine hadden gestopt. Ed kwam erachter dat hij maar een paar onderbroeken had ingepakt maar gelukkig konden we hier nog een schone was scoren. Ik stond in de rij voor gebakken eitje en trof daar een treurige en verveelde kok achter het fornuis die zichtbaar moeite leek te hebben met het bakken van al die eieren, Sunny side up, scrambled, over due, extra with mushrooms etc etc.
Ed zei dat ik hem een dollar moest geven. Wat er toen gebeurde vond ik wel heel apart. Deze droevige kok kwam als een marionet tot leven, ik schrok me rot. Je stopt er een muntje in en hij deed ineens bijzonder vriendelijk, vroeg 4 keer of het zo goed was en begon zelfs een vrolijk wijsje te fluiten??
We lieten het prachtige Zion helaas snel achter ons om de Interstate te bereiken die ons naar Las Vegas zou brengen. Maar wat werd het snel heet, ongelofelijk heet, smeltende verwoestende woestijn hitte. Het blijft een vreemd fenomeen en lastig voor te stellen. Mijn armharen schroeiden alweer weg en we moesten zonder overdrijven elke 15 minuten stoppen om een halve liter ijsthee of water naar binnen te kiepen.
Je voelt je dan helemaal fit en in orde en na 10 minuten wordt je een beetje wazig, vaag, en krijg je een enorme niet te lessen dorst. We leken wel waterjunkies. We maakten uit voorzorg ook nog even een korte stop om even af te koelen bij een tankstation. Dat was een verademing, heel even weer opknappen. Als je daar dan net weer aan gewend bent en je stapt naar buiten, dan is die hitte opnieuw een bijzonder fenomeen, alsof iemand een grap met je uithaalt, zo heet.
Het waait dan ook nog erg hard en je rijdt op de snelweg dus je droogt gewoon gaandeweg uit. We besloten ook om geen omwegen meer te maken maar gewoon linea recta naar Las Vegas door te tuffen om zo snel mogelijk uit deze temperaturen te zijn. Vanuit de verte zie je Las Vegas al snel liggen, omringd door grote woonwijken. Het centrum is te herkennen door de hoge hotels die als een kluitje bij elkaar staan.
We wilden toch nog even naar een Harley store om te kijken maar dit was niet zo eenvoudig als we dachten. Onze Tom Tom deed een toeristische route door heel Vegas, en vloekend en tierend scheurden we door de stad om na diverse verkeerde afslagen toch eerst maar naar Eagle Rider te gaan. Even informeren hoe laat we uiterlijk terug moesten zijn om de Harley in te leveren en te informeren waar die winkel nou precies zit.
We moesten om half 5 terug zijn dus we hadden in totaal 1,5 uur om te winkelen en te tanken. Dit was nog aan de zeer krappe kant want door alle stoplichten en een tankstation wat niet meewerkte, kwamen we uiteindelijk om 16.35 uur pas aan bij Eagle Rider. Daar leverden we onze trouwe stalen ros weer in met een beetje pijn in het hart. Hij heeft ons trouw door weer en wint vervoerd. We moesten de koffers weer leeghalen en terugstoppen in onze reistassen die we daar zolang hadden achtergelaten.
Dit was geen eenvoudige klus, het was zo heet dat we met het zweet op ons rug en vreselijke dorst alle er in probeerden te proppen. Door de hitte kregen we haast om naar binnen te vluchten en het paste natuurlijk voor geen meter. Snel weer een paar koele blikjes ijsthee naar binnen tanken. We waren blij toen te taxi voorreed, maar alleen vanwege de airco.
Smerig en bezweet stapten we weer het Stratosphere hotel binnen waar we aan de bar neerstreken voor een koude Budweiser. Het was er druk deze keer omdat het zaterdag was en de speelmachines in het casino werden druk bezet. Na een heerlijke douche, hadden we zin om bij de Japanner te eten, die in ons hotel zat. Maar wat een pech, deze bleek gesloten te zijn. Dan nog maar even ons geluk beproeven aan de gokapparaten. Misschien konden we ons etentje wel winnen! Het lukte best aardig maar Ed had natuurlijk geen zin om voor onze 20 dollar winst naar dat grote loket te gaan om dat te cashen dus we speelden onze winst maar op en dat was best grappig. Steeds als we bijna blut waren maakten we weer genoeg winst om nog een paar minuten door te kunnen spelen.
Uiteindelijk besloten we de strip, de met neonverlichte boulevard van Las Vegas, af te struinen op zoek naar een ander Japans restaurant. Dit met enige tegenzin van Ed. Die uit ervaring wist hoe druk en heet die wandeling zou zijn. Maar ik had dit nog nooit gezien en kon natuurlijk niet deze gelegenheid verstek laten gaan. Dus we ontdekten dat het Caesars Palace ook een Japanner had in het hotel. Helaas zat dit hotel bijna aan het einde van de strip. Wat een hitte om 20.00 uur 's avonds, zeker nog een graad of 35 en hordes mensen, kinderwagens, toeristen...
We passeerden hotels waar complete achtbanen met gillende mensen naar buiten kwam gieren. Watervallen en rotsen voor de deur, fonteinen, draaiende molens, piratenschepen, vuurwerk, ik keek mijn ogen uit. Dit was de wandeling wel waard. En als je nog eens een locatie zoekt om "mensen te kijken" dan is dit je spot. Van alles passeert hier, mensen in alle kleuren, vormen en formaten en net zo afwisselend als de flikkerende verlichting van het stadshart van Vegas.
Aangekomen bij het hotel (Ed was intussen over zijn honger heen en helemaal klaar met onze avondwandeling in de hitte en daardoor een humeur om op te schieten) werden we welkom geheten met wederom een lobby vol met speeltafels en schreeuwende gokmachines. Het was er een drukte van jewelste, je kon de belofte van de grote winst bijna voelen en af en toe werd er luid gejoeld als iemand daadwerkelijk gewonnen had.
Er stonden sexy meisjes te dansen op een aantal podia om nog meer mensen te verleiden om maar te komen spelen. Deze mooie dames stonden overigens ook achter een aantal roulette tafels, afgewisseld met een heleboel lelijke. Spannende borstpartijen, korte broekjes en veel make up. Maar... ik snap wel dat je liever zo'n roulette tafel kiest om je geld kwijt te raken dan een met een lelijke dikke chinees.
Bij het restaurant aangekomen, wat nog zoeken was ook omdat het hotel zo enorm groot is, konden we gelukkig terecht aan de plaat. Achter ons klonk ook nog het geluid van een soort miniconcert. Van alles is er aanwezig om naast het gokken genoeg ander vertier te bieden zodat mensen maar zo lang mogelijk blijven hangen.
Afgezien van ons nogal aparte tafelgezelschap, hebben we heerlijk gegeten en zelfs Ed heeft alles opgegeten. We werden vergezeld door een Japanner en zijn blonde Amerikaanse vrouw, die erbij zat alsof ze stoned of dronken was. We wisten met pijn en moeite een soort van gesprek met hen te voeren maar dat was niet eenvoudig, wel grappig. Hij kon vrijwel geen Engels en zij sprak zo zachtjes dat het niet te verstaan was.
Het toetje leek op een grote vijg waar een stokje in stak. Het bleek een beetje ijs te zijn omhuld met rijstdeeg. Rijstdeeg is vrijwel smaakloos, beetje kleverig en heeft het effect van kauwgom. Op zich best lekker. Onze Japanner legde uit dat dit met oud en nieuw wordt geserveerd en dat het de bedoeling is dat je het in een keer doorslikt. Er schijnen zelfs heel veel oude mensen aan te overlijden omdat ze erin stikken. Lekkere traditie. Waarop ik voorstelde dat dit wel een goede manier is om van zijn schoonmoeder af te komen...
We besloten na afloop niet dat hele stuk weer terug te wandelen maar een taxi te nemen. Er waren meer mensen op dit idee gekomen want er stond een enorme rij voor de deur. We waren al met al redelijk snel weer terug in ons hotel en vielen snel in slaap.
De volgende dag maakten we ons klaar voor vertrek naar de luchthaven. De terugreis verliep extreem soepel! Geen vertraging, geen lange overstaptijden, sterker nog we misten bijna onze vlucht omdat we te lang waren blijven hangen in een Harley store op de luchthaven en moesten op een drafje naar de gate.
Zelfs op Schiphol waren de goden ons voor de verandering eens gunstig gestemd: we kwamen bij onze band aan en daar rolden onze tassen bijna als eerste de band af! We fijn zo'n terugreis zonder extreme wachttijden, kapotte bagagbanden en vertraging, wat ons de afgelopen keren regelmatig trof.
Al met al hebben we een top reis gehad! De mooiste dingen gezien, veel afwisseling, leuke en bijzondere mensen ontmoet en genoten van het motorrijden. Dit is zeker voor herhaling vatbaar, ondanks dat ik achterop zat en soms enige tijd moest afzien door de lange zit of regenbuien dan wel hitte die ons trof. We hebben genoten en we hopen dat een ieder dit leest het kan proeven uit ons reisverslag wat we met liefde hebben beschreven.
| Datum | Dag | Van | Naar | Aantal Mijlen | Het Weer |
|---|---|---|---|---|---|
| 24 juli 2010 | 9 | Zion NP | Las Vegas | 185 mijl/298 km | Zonnig, heet: 109 °F / 42 °C |
| Begin van dit verslag | Vorige pagina | Route | Programma | Bezienswaardigheden |
| Home
| Vorige verslagen
|
E-mail : motorreizen@allure.nl |