We laten de motoren achter ons. Een beeje melancholiek kijk ik nog een keer achterom. Mijn rode Fatboy heeft zich de hele reis zo goed gehouden. Het ding heeft af en toe zwaar op zijn duvel gehad, maar we hebben geen enkel probleem gehad. Verzengende warmte en grote koude heeft hij allemaal doorstaan. De zijkant van de banden zijn net zo actief benut als het loopvlak. Nauwelijks enige olie is er verbruikt en op twee Hongaarse (!) knipperlichtjes na die vervangen moesten worden hebben we geen enkele storing gehad. Mijn metgezel laat ik liever niet achter.
Ik word altijd een beetje verdrietig als ik op de terugreis ben. Het is zo'n vreselijk lekker avontuur om dit te doen. Je bent twee weken een compleet ander mens. Je hoeft geen rekening te houden met protocollen, twee weken geen pakken of stropdassen te dragen. Lekker actief op de motor.
Afzien, werken, ploeteren. Lachen, lekker eten en drinken, ontspannen. Twee weken is te kort. Veel te kort. Ik wil dit wel drie maanden. Elke tien minuten weer afwachten wat er nu weer achter die bocht te voorschijn komt. Elke tien minuten een ander landschap, vol verrassingen en nieuw natuurschoon. Wilde dieren, gevaren, ander verkeer dat je leven bedreigt, bochten vol grind, te scherp en te steil, sneeuw, regen, kou. En elke avond weer een voldaan gevoel als je het allemaal weer hebt volbracht.
Het was te lang geleden dat ik dit heb gedaan. Voor mij is dit zo'n waanzinnige vorm van leven, van intensief genieten van het leven. Ik moet dit gewoon jaarlijks blijven doen. Genieten van natuurschoon, actief bezig zijn op de motor in zo'n fantastisch land.
De vlucht naar Amsterdam verloopt vlot en goed. De crew is heel gezellig en George heeft al weer banden aangeknoopt met een van de stewardessen. Zij doen erg hun best om het ons naar de zin te maken, voortreffelijk. Laura denkt er zo het hare van, maar is heel vriendelijk. Kreeg George op de heenreis geen bier meer, op de terugreis was de voorraad schier onuitputtelijk. George weet er veel weg te werken en bovendien nog een happy crew te creëren. De lachsalvo's zijn niet van de lucht.
Aan boord praten we veel na over ons avontuur. Wat hebben we veel beleefd. Hoe lang geleden lijkt het al, dat we in Washington aankwamen en onze motoren gingen ophalen. De eerste mijlen reden naar het restaurant "Damon's bar And Grill" bij het hotel. Dan een bui regen, maar vervolgens geen enkele druppel meer. De vrees voor Tornado's, de oeverloos lange rechte Interstates in het begin. De onbemande vliegtuig oefeningen bij de luchtmacht bases, de hitte, de kou, de indianen, het gebrek aan bier, de crash van Harry, het lachen 's avonds, de nierstenen van Ton.
Zonder helm, de warmte in de Canyon's, Route 66, Las Vegas en de Golden Gate Bridge. Opnieuw hebben we veel onvergetelijke herinneringen vastgelegd. Een unieke ervaring. En ik heb maar van één ding spijt: we hadden natuurlijk vanuit Washington naar New York moeten rijden, dan hadden we alsnog het hele traject van New York naar Los Angeles gereden en het was maar 200 mijl extra geweest. Nu nog een keertje Route 66 in zijn geheel....
De laatste verrassing stond op op Schiphol te wachten. Het gehele thuisfront stond ons op te wachten. Min of meer tegen de verwachting in, maar wat was het leuk om iedereen daar weer te zien. We namen afscheid van elkaar en gingen elk weer onze eigen weg. De komende weken zouden we nog veel vertellen en napraten. Heel veel mensen zijn erg benieuwd naar hoe het was. Velen willen alles weten en zijn erg benieuwd naar al onze verhalen. Voorlopig zijn we nog niet uitverteld...
Van links naar rechts : Ton, Ted, George, Ed, Cock en Harry.
Aan boord praten we veel na over ons avontuur. Wat hebben we veel beleefd. Hoe lang geleden lijkt het al, dat we in Washington aankwamen en onze motoren gingen ophalen. De eerste mijlen reden naar het restaurant "