Het hotel is niet geweldig en het ontbijt maar karig. Dus eten we bij het tegenover het hotel gelegen Denny's. De American Slams worden opnieuw zonder Ton verorberd. Vervolgens gaan we op weg in korte broek en T-shirts. Het is hier heerlijk warm. We gaan meteen de bergen in, dus maken we al gauw een stop: T-shirts bleek toch wat al te optimistisch.
We gaan in de richting van Yosemite National Park. We hebben dan drie keuzes:
We kiezen voor het laatste. In Lee Vining drinken we een kop koffie met gebak en we trekken weer wat kleding uit. Vervolgens gaan we op weg. Een klein stukje verderop stelt Ed voor naar Bodie, een verlaten spookstadje, te gaan. dat doen we dan ook en zo zetten we weer 23 mijl meer dan gepland op de teller. De weg naar Bodie is een doodlopende weg, waar het laatste deel onverhard is. Dit pad vol met stenen is een kwelling voor Ton's eigen stenen, zodat hij besluit het blijltje er bij neer te gooien en niet mee te gaan. Hij wacht een stukje terug op ons. We wandelen wat rond, maken wat foto's en gaan dan weer terug naar Ton.
Verderop slaan we dan linksaf de US 108 op. De meest verschrikkelijke waarschuwingen staan bij het begin: "Geen trucks, geen aanhangers, gevaarlijke bochten, steile heuvels van 26 %" (!). Da's 26 meter stijgen of dalen per 100 meter!
We trekken wat warms aan en bestijgen onze stalen rossen weer. De waarschuwingen blijken niet overdreven, want de bochten zijn soms bijna haaks en de stijgings- en dalingspercentages komen inderdaad ongelofelijk op ons over. Gelukkig valt het mee met de de kou. Het is een fantastische weg voor motorliefhebbers en de treeplanken worden weer wat bijgeschaafd. Op de top van de pas wachten we op elkaar en worden de traditionele sneeuwballen naar elkaar gegooid.
Iedereen heeft het er weer heelhuids vanaf gebracht en we drinken wat aan de andere kant van de pas. In Modesto slapen we in het Best Western Town Lodge. Het is geen goed hotel, maar Momo's Bistro om de hoek maakt veel goed.
Hoewel het restaurant om 20:00 uur sluit en wij pas om 19:55 binnenkomen, worden prima maaltijden voor ons bereid. De bar is gelukkig nog veel langer open. De dagomzet van vandaag is natuurlijk een unicum voor barkeeper Paul. Als de meeste flessen leeg zijn en Paul zelf zijn beste klant blijkt te zijn, besluit hij een heel on-Amerikaans televisie programma aan te zetten.
Ach, na twee weken van huis is het niet vervelend om eens van dichtbij, zeg maar heel dichtbij, te bekijken hoe het er ook al weer allemaal uit ziet bij het andere geslacht. Om 11 uur duiken we ons bed in. Ton was er helaas niet bij vanavond, hij was kapot.
| Datum | Dag | Van | Naar | Aantal Mijlen | Het Weer |
|---|---|---|---|---|---|
| 16 mei 2007 | 12 | Bishop | Modesto | 263 | Zonnig, 25 graden |
| Naar de indexpagina | Naar de vorige pagina | Naar de volgende pagina |